Een jaar corona

door | 13 maart 2021 | Fiefjes, Verhalen

Het is zondagmiddag 15 maart 2020, 10 voor 6, en ik zit na een partijtje golf in het clubhuis met mijn flightgenoten een wijntje te drinken aan de bar. De televisie staat aan want er wordt gekeken naar een mooie partij golf ergens in de wereld.

Gezellig wordt er gekletst over de mooie ballen die men geslagen heeft en zo. Opeens verschijnen minister president Rutte en minister Slob op de televisie die een belangrijke mededeling hebben. En die sloeg in als een bom…..

De horeca, sportclubs, scholen en winkels moesten per direct gesloten worden. Het corona-virus was de oorzaak. We mochten nog even het glas leegdrinken maar dan snel het clubhuis verlaten!

Het hele land op slot, zo onwezenlijk! De baan en het clubhuis dicht en dat met zulk prachtig weer. Vanaf die dag is het hele land ontregeld en gebeuren er veel nare dingen. Ook inkomsten verdwijnen, dus geldgebrek alom. De vertrouwde dingen zoals dagen die gevierd worden, vallen in duigen. Het verenigingsleven bloedt dood. De gestructureerde samenleving is compleet ontregeld.

Er werd van alles verzonnen om de tijd te doden. Voor de kinderen was er bijvoorbeeld een ‘berenjacht’. Je zag moeders met kinderen door de wijk lopen om de speelgoedberen die voor de ramen van de huizen waren gezet, te tellen. Het was een leuk gezicht om hen zo vrolijk te zien wanneer er weer eentje was ‘ontdekt’. Sommige kinderen stopten een bedankbriefje in de brievenbus of kregen iets lekkers van de bewoner.

De eerste Lock-down duurde tot maandag 1 juni. Met heel veel ingewikkelde protocollen kon er daarna gesport, gewerkt en naar school worden gegaan. Ook op de golfbaan kon men ‘corona proof’ golfen. Helaas kwam er weer een Lock-down op 14 december en waren de kerstdagen vreemd en de jaarwisseling bijzonder te noemen. Alles is raar en het ‘normale’ leven gewoon weg…

 

En voor hoe lang nog?

De luisterlijn

Dag en nacht een luisterend oor! 

Telefoonnummer: 088-0767000

Print dit artikel

Laat een reactie achter

0 reactie(s)
Een oorlogskind (1940), moeder, grootmoeder, overgrootmoeder en nog lekker bezig met van alles. Golfen, bridgen, schrijven, vrijwilliger in het Stedelijk Museum en nog een aantal zaken. Mijn leven is dus niet saai en ….. ‘Carpe Diem’ is mijn motto!

Reacties

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Meer artikelen op Fief...