Auto vermist!

door | 28 oktober 2022 | Fiefjes, Verhalen

Als je oud aan het worden bent en toch nog vief, doe je soms iets te veel en dan zit je met de gebakken peren. Vergeetachtigheid daar hebben we, ik schaar me onder mijn vriendinnen, toch best wel last van. Meestal zijn het kleine dingetjes maar soms heb je iets teveel aan je hoofd en kunnen er rare dingen gebeuren zoals dit voorval van mij…

De laatste tijd was ik nogal druk bezig geweest met van alles en nog wat. In het Stedelijk Museum Schiedam, waar ik als vrijwilligster gids op zaal ben, heb ik zo’n 5 jaar met een aantal museum-collega’s veel moeite gedaan om een herwaarderings-exposite van de Schiedamse beeldhouwer Piet van Stuivenberg te krijgen. Hij had, naar mijn mening, in Schiedam weinig erkenning gekregen. Het was een lange weg maar het heeft er uiteindelijk toe geleid dat er op 1 oktober 2022 een mooie expositie werd geopend.

Ik was die ochtend wat zenuwachtig. De ontvangsthal stond vol genodigden. Na de speech van de directeur van het museum was er voor iedereen vrij entree. Ons PVS-team was mede uitgenodigd voor een speciale lunch om dit in een kleiner gezelschap met elkaar te vieren

Met mijn hoofd in de wolken liep ik na afloop naar mijn geparkeerde  auto die daar tot mijn grote schrik niet meer stond.  Jeminee…! Wat nu? Mijn dochter gebeld, die kwam, samen naar huis gereden en de politie gebeld. Zij vertelde het verhaal en gaf de nodige gegevens door.

Toch werd nog even voorzichtig gevraagd: “Hoe oud is je moeder? Zou ze de auto niet ergens anders hebben gezet?” Ik was er stellig van overtuigd: ik had  hem dáár geparkeerd. Alles in werking gezet voor de vermissing van de auto. Helemaal van de kaart zat ik thuis en toen belde mijn andere dochter: “Mams, we hebben je auto gevonden, hij stond in de Sint Liduinastraat! “

Ik had ‘gewoon’ een black-out en heb maar wat gas teruggenomen!

 

Print dit artikel

Laat een reactie achter

1 reactie(s)
Een oorlogskind (1940), moeder, grootmoeder, overgrootmoeder en nog lekker bezig met van alles. Golfen, bridgen, schrijven, vrijwilliger in het Stedelijk Museum en nog een aantal zaken. Mijn leven is dus niet saai en ….. ‘Carpe Diem’ is mijn motto!

Reacties

1 Reactie

  1. Jan

    Wat een schitterend verhaal, ook al is de rede wat minder.
    Maar Petty, als je nogmaals iets dergelijks meemaakt, schrijf er weer een artikel over.!!
    Mooi artikel!!

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Meer artikelen op Fief...